غروب دلگیر غار حرا وبعثت رسول الله (ص)

غار حرا وبعثت رسول الله (ص):

---غروبی سخت دلگیراست          ومن ، بنشسته ام اینجا، کنار غار پرت وساکتی ، تنها      که می گویند : روزی ، روزگاری ، مهبط وحی خدا بوده است ، ونام آن ((حراء))بوده است      واینجا، سرزمین کعبه وبطحاست... وروز، از روزهای حج پاک ما مسلمانهاست.     برون از غار         زپیش روی وزیرپای من ، تاهرکجا ، سنگ وبیابانست.       هوا گرم است وتبداراست اما می گرایدسوی سردی، سوی خاموشی.   وخورشیداز پس یک روز تب ،در بستر غرب افق ،آهسته می میرد..   ودر اطراف من از هیچ سویی ، رد پایی نیست   ودور من ، صدایی نیست

فضا خالی است    وذهن خسته وتنهای من ، چون مرغ نوبالی ،-که هردم شوق پروازیبه دل دارد-   کنارغار ،از هرسنگ، هر صخره     پرد بر صخره ایدیگر..

 

ومی جوید به کاوشهای پی گیگیری،   نشانیهای مردی را -    نشانیها،که شاید مانده بر جا ،دیر دیر: از سالیانی پیش_     ومن همراه مرغ ذهن خود،در غار می گردم.

 

وپیدا می کنم گویی نشانیها که می جویم:  همانست، اوست!    کنار غار ، اینجا ،جای پای اوست،می بینم  ومی بویم توگویی بوی اورا نیز   همانست ، اوست:

 

یتیم مکه ،چوپانک،جوانک،نوجوانی از بنی هاشم       وبازرگان راه مکه وشامات

 

(امین)، آن راستین، آن پاکدل ، آن مرد،    وشوی برترین بانو:(خدیجه)

 

نیز ، آنکس کوسخن جز حق نمی گوید   وغیر از حق نمیجوید     وبتها را ستایشگر نمی باشد      واینک : این همان مردابرمرد است     (محمد) -ص- اوست 

 

این شعر ادامه دارد که ادامه ی آن درفرصتها ی بعدی به نظر کاربران خواهد رسید

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -شاعر--

پیام درد انسانهای قرنم را زمن بشنو        پیام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پیام رنج انسانهای زیربار،وزآزادگی مهجور    پیام آنکه افتاده است درگرداب

وفریادش بلنداست:((آی آدمها...))       پیام من ،پیام او،پیام ما...))

محمد(ص)غمگنانه ناله ای سرمیدهد،آنگاه می گوید:    خدای کعبه ،ای یکتا!

درون سینه ها یاد تومتروک است     وازبی دانشی واز بزهکاری ،:

مقام برترین مخلوق تو،انسان،        بسی پایین تراز حد سگ وخوک است.

خدای کعبه ،ای یکتا!فروغی جاودان بفرست،     که این شبها بسی تار است.

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستی رابه مهرازآستینی باز ،بیرون کن

که:برداردبه نیروی خدایی شاید،     این افتاده پرچمهای انسان را

فروشوید نفاق وکینه های کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ی گیتی بلند آواز

برآرد نغمه ای همساز           فروپیچد بهم طومار قانونهای جنگل را

 وگوید :آی انسانها!        فراگردهم آیید وفراز آیید      بازآیید

صدا بردارد انسان را       وگوید: های ، ای انسان!     برابر آفریدندت ،

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درایران    وباآن کفشگرگوید :

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهی نه!      سپاهی زاده راباکفشگر،

دیگرتفاوتهای خونی نیست      سیاهی وسپیدی نیز ،حتی،موجب نقص وفزونی نیست...   خدای کعبه ...ای ..یکتا...))      بدین هنگام

کسی آهسته گویی چون نسیمی می خزد درغار     محمدرا صدا آهسته می آیدفرود از اوج       ونجوا گونه می گردد    پس آنگه می شود خاموش.

سکوتی ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   میروید...

وشاخ وبرگ خود رادرفضای قیرگون غار می شوید

ومن درفکر آنم کاین چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه این صدا آمد:

((بخوان!))... اما جواب یبر نمی خیزد        محمد ،سخت مبهوت است

گویا ،کاش میدیدم !   صدا باگرمترآوا وشیرین تر بیانی باز می گوید:

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

دل اندرسینه ی من باز می ماند زکار خویش،گفتی میروم از هوش

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گویی فرو می ماند از رفتار             ((هستی) می سپارد گوش      پس از لختی سکوت-اماکه عمری بود گویی-گفت:

((من خواندن نمی دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ایزدت  کوآفریننده است...))  واو میخواند، امالحن آوایش

به دیگر گونه آهنگ است         صدا گویی خدا رنگ است.  می خواند:

((بخوان،بنام پرورنده ایزدت،کو آفریننده است...))*    *   *

درودی می تراود از لبم بر او     درودی گرم *  *   *

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اینجا، کنارغارپرت وساکتی ،تنها

  که میگویند روزی ،روزگاری مهبط وحی خدا بوده است،  ونام آن ((حری)) بوده است. 

ودر اطراف من ازهیچ سویی ردپایی نیست         ودور من ، صدایی نیست...*

*-این شعرکه درسه قسمت متوالی عرضه گردیدبرگرفته از کتاب شاهکارهایی آزاشعار مذهبی .آراسته ی رضامعصومی _نشریه ی ماه نو-انتشارات رشیدی- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوی گرمارود ی شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---غروبی سخت دلگیراست          ومن ، بنشسته ام اینجا، کنار غار پرت وساکتی ، تنها      که می گویند : روزی ، روزگاری ، مهبط وحی خدا بوده است ، ونام آن ((حراء))بوده است      واینجا، سرزمین کعبه وبطحاست... وروز، از روزهای حج پاک ما مسلمانهاست.     برون از غار         زپیش روی وزیرپای من ، تاهرکجا ، سنگ وبیابانست.       هوا گرم است وتبداراست اما می گرایدسوی سردی، سوی خاموشی.   وخورشیداز پس یک روز تب ،در بستر غرب افق ،آهسته می میرد..   ودر اطراف من از هیچ سویی ، رد پایی نیست   ودور من ، صدایی نیست

فضا خالی است    وذهن خسته وتنهای من ، چون مرغ نوبالی ،-که هردم شوق پروازیبه دل دارد-   کنارغار ،از هرسنگ، هر صخره     پرد بر صخره ایدیگر..

 

ومی جوید به کاوشهای پی گیگیری،   نشانیهای مردی را -    نشانیها،که شاید مانده بر جا ،دیر دیر: از سالیانی پیش_     ومن همراه مرغ ذهن خود،در غار می گردم.

 

وپیدا می کنم گویی نشانیها که می جویم:  همانست، اوست!    کنار غار ، اینجا ،جای پای اوست،می بینم  ومی بویم توگویی بوی اورا نیز   همانست ، اوست:

 

یتیم مکه ،چوپانک،جوانک،نوجوانی از بنی هاشم       وبازرگان راه مکه وشامات

 

(امین)، آن راستین، آن پاکدل ، آن مرد،    وشوی برترین بانو:(خدیجه)

 

نیز ، آنکس کوسخن جز حق نمی گوید   وغیر از حق نمیجوید     وبتها را ستایشگر نمی باشد      واینک : این همان مردابرمرد است     (محمد) -ص- اوست 

 

این شعر ادامه دارد که ادامه ی آن درفرصتها ی بعدی به نظر کاربران خواهد رسید

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -شاعر--

پیام درد انسانهای قرنم را زمن بشنو        پیام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پیام رنج انسانهای زیربار،وزآزادگی مهجور    پیام آنکه افتاده است درگرداب

وفریادش بلنداست:((آی آدمها...))       پیام من ،پیام او،پیام ما...))

محمد(ص)غمگنانه ناله ای سرمیدهد،آنگاه می گوید:    خدای کعبه ،ای یکتا!

درون سینه ها یاد تومتروک است     وازبی دانشی واز بزهکاری ،:

مقام برترین مخلوق تو،انسان،        بسی پایین تراز حد سگ وخوک است.

خدای کعبه ،ای یکتا!فروغی جاودان بفرست،     که این شبها بسی تار است.

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستی رابه مهرازآستینی باز ،بیرون کن

که:برداردبه نیروی خدایی شاید،     این افتاده پرچمهای انسان را

فروشوید نفاق وکینه های کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ی گیتی بلند آواز

برآرد نغمه ای همساز           فروپیچد بهم طومار قانونهای جنگل را

 وگوید :آی انسانها!        فراگردهم آیید وفراز آیید      بازآیید

صدا بردارد انسان را       وگوید: های ، ای انسان!     برابر آفریدندت ،

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درایران    وباآن کفشگرگوید :

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهی نه!      سپاهی زاده راباکفشگر،

دیگرتفاوتهای خونی نیست      سیاهی وسپیدی نیز ،حتی،موجب نقص وفزونی نیست...   خدای کعبه ...ای ..یکتا...))      بدین هنگام

کسی آهسته گویی چون نسیمی می خزد درغار     محمدرا صدا آهسته می آیدفرود از اوج       ونجوا گونه می گردد    پس آنگه می شود خاموش.

سکوتی ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   میروید...

وشاخ وبرگ خود رادرفضای قیرگون غار می شوید

ومن درفکر آنم کاین چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه این صدا آمد:

((بخوان!))... اما جواب یبر نمی خیزد        محمد ،سخت مبهوت است

گویا ،کاش میدیدم !   صدا باگرمترآوا وشیرین تر بیانی باز می گوید:

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

دل اندرسینه ی من باز می ماند زکار خویش،گفتی میروم از هوش

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گویی فرو می ماند از رفتار             ((هستی) می سپارد گوش      پس از لختی سکوت-اماکه عمری بود گویی-گفت:

((من خواندن نمی دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ایزدت  کوآفریننده است...))  واو میخواند، امالحن آوایش

به دیگر گونه آهنگ است         صدا گویی خدا رنگ است.  می خواند:

((بخوان،بنام پرورنده ایزدت،کو آفریننده است...))*    *   *

درودی می تراود از لبم بر او     درودی گرم *  *   *

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اینجا، کنارغارپرت وساکتی ،تنها

  که میگویند روزی ،روزگاری مهبط وحی خدا بوده است،  ونام آن ((حری)) بوده است. 

ودر اطراف من ازهیچ سویی ردپایی نیست         ودور من ، صدایی نیست...*

*-این شعرکه درسه قسمت متوالی عرضه گردیدبرگرفته از کتاب شاهکارهایی آزاشعار مذهبی .آراسته ی رضامعصومی _نشریه ی ماه نو-انتشارات رشیدی- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوی گرمارود ی شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134-مححمد حسن اسایش.غار حرا وبعثت رسول الله (ص):

---غروبی سخت دلگیراست          ومن ، بنشسته ام اینجا، کنار غار پرت وساکتی ، تنها      که می گویند : روزی ، روزگاری ، مهبط وحی خدا بوده است ، ونام آن ((حراء))بوده است      واینجا، سرزمین کعبه وبطحاست... وروز، از روزهای حج پاک ما مسلمانهاست.     برون از غار         زپیش روی وزیرپای من ، تاهرکجا ، سنگ وبیابانست.       هوا گرم است وتبداراست اما می گرایدسوی سردی، سوی خاموشی.   وخورشیداز پس یک روز تب ،در بستر غرب افق ،آهسته می میرد..   ودر اطراف من از هیچ سویی ، رد پایی نیست   ودور من ، صدایی نیست

فضا خالی است    وذهن خسته وتنهای من ، چون مرغ نوبالی ،-که هردم شوق پروازیبه دل دارد-   کنارغار ،از هرسنگ، هر صخره     پرد بر صخره ایدیگر..

 

ومی جوید به کاوشهای پی گیگیری،   نشانیهای مردی را -    نشانیها،که شاید مانده بر جا ،دیر دیر: از سالیانی پیش_     ومن همراه مرغ ذهن خود،در غار می گردم.

 

وپیدا می کنم گویی نشانیها که می جویم:  همانست، اوست!    کنار غار ، اینجا ،جای پای اوست،می بینم  ومی بویم توگویی بوی اورا نیز   همانست ، اوست:

 

یتیم مکه ،چوپانک،جوانک،نوجوانی از بنی هاشم       وبازرگان راه مکه وشامات

 

(امین)، آن راستین، آن پاکدل ، آن مرد،    وشوی برترین بانو:(خدیجه)

 

نیز ، آنکس کوسخن جز حق نمی گوید   وغیر از حق نمیجوید     وبتها را ستایشگر نمی باشد      واینک : این همان مردابرمرد است     (محمد) -ص- اوست 

 

این شعر ادامه دارد که ادامه ی آن درفرصتها ی بعدی به نظر کاربران خواهد رسید

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -شاعر--

پیام درد انسانهای قرنم را زمن بشنو        پیام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پیام رنج انسانهای زیربار،وزآزادگی مهجور    پیام آنکه افتاده است درگرداب

وفریادش بلنداست:((آی آدمها...))       پیام من ،پیام او،پیام ما...))

محمد(ص)غمگنانه ناله ای سرمیدهد،آنگاه می گوید:    خدای کعبه ،ای یکتا!

درون سینه ها یاد تومتروک است     وازبی دانشی واز بزهکاری ،:

مقام برترین مخلوق تو،انسان،        بسی پایین تراز حد سگ وخوک است.

خدای کعبه ،ای یکتا!فروغی جاودان بفرست،     که این شبها بسی تار است.

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستی رابه مهرازآستینی باز ،بیرون کن

که:برداردبه نیروی خدایی شاید،     این افتاده پرچمهای انسان را

فروشوید نفاق وکینه های کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ی گیتی بلند آواز

برآرد نغمه ای همساز           فروپیچد بهم طومار قانونهای جنگل را

 وگوید :آی انسانها!        فراگردهم آیید وفراز آیید      بازآیید

صدا بردارد انسان را       وگوید: های ، ای انسان!     برابر آفریدندت ،

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درایران    وباآن کفشگرگوید :

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهی نه!      سپاهی زاده راباکفشگر،

دیگرتفاوتهای خونی نیست      سیاهی وسپیدی نیز ،حتی،موجب نقص وفزونی نیست...   خدای کعبه ...ای ..یکتا...))      بدین هنگام

کسی آهسته گویی چون نسیمی می خزد درغار     محمدرا صدا آهسته می آیدفرود از اوج       ونجوا گونه می گردد    پس آنگه می شود خاموش.

سکوتی ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   میروید...

وشاخ وبرگ خود رادرفضای قیرگون غار می شوید

ومن درفکر آنم کاین چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه این صدا آمد:

((بخوان!))... اما جواب یبر نمی خیزد        محمد ،سخت مبهوت است

گویا ،کاش میدیدم !   صدا باگرمترآوا وشیرین تر بیانی باز می گوید:

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

دل اندرسینه ی من باز می ماند زکار خویش،گفتی میروم از هوش

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گویی فرو می ماند از رفتار             ((هستی) می سپارد گوش      پس از لختی سکوت-اماکه عمری بود گویی-گفت:

((من خواندن نمی دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ایزدت  کوآفریننده است...))  واو میخواند، امالحن آوایش

به دیگر گونه آهنگ است         صدا گویی خدا رنگ است.  می خواند:

((بخوان،بنام پرورنده ایزدت،کو آفریننده است...))*    *   *

درودی می تراود از لبم بر او     درودی گرم *  *   *

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اینجا، کنارغارپرت وساکتی ،تنها

  که میگویند روزی ،روزگاری مهبط وحی خدا بوده است،  ونام آن ((حری)) بوده است. 

ودر اطراف من ازهیچ سویی ردپایی نیست         ودور من ، صدایی نیست...*

*-این شعرکه درسه قسمت متوالی عرضه گردیدبرگرفته از کتاب شاهکارهایی آزاشعار مذهبی .آراسته ی رضامعصومی _نشریه ی ماه نو-انتشارات رشیدی- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوی گرمارود ی شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---غروبی سخت دلگیراست          ومن ، بنشسته ام اینجا، کنار غار پرت وساکتی ، تنها      که می گویند : روزی ، روزگاری ، مهبط وحی خدا بوده است ، ونام آن ((حراء))بوده است      واینجا، سرزمین کعبه وبطحاست... وروز، از روزهای حج پاک ما مسلمانهاست.     برون از غار         زپیش روی وزیرپای من ، تاهرکجا ، سنگ وبیابانست.       هوا گرم است وتبداراست اما می گرایدسوی سردی، سوی خاموشی.   وخورشیداز پس یک روز تب ،در بستر غرب افق ،آهسته می میرد..   ودر اطراف من از هیچ سویی ، رد پایی نیست   ودور من ، صدایی نیست

فضا خالی است    وذهن خسته وتنهای من ، چون مرغ نوبالی ،-که هردم شوق پروازیبه دل دارد-   کنارغار ،از هرسنگ، هر صخره     پرد بر صخره ایدیگر..

 

ومی جوید به کاوشهای پی گیگیری،   نشانیهای مردی را -    نشانیها،که شاید مانده بر جا ،دیر دیر: از سالیانی پیش_     ومن همراه مرغ ذهن خود،در غار می گردم.

 

وپیدا می کنم گویی نشانیها که می جویم:  همانست، اوست!    کنار غار ، اینجا ،جای پای اوست،می بینم  ومی بویم توگویی بوی اورا نیز   همانست ، اوست:

 

یتیم مکه ،چوپانک،جوانک،نوجوانی از بنی هاشم       وبازرگان راه مکه وشامات

 

(امین)، آن راستین، آن پاکدل ، آن مرد،    وشوی برترین بانو:(خدیجه)

 

نیز ، آنکس کوسخن جز حق نمی گوید   وغیر از حق نمیجوید     وبتها را ستایشگر نمی باشد      واینک : این همان مردابرمرد است     (محمد) -ص- اوست 

 

این شعر ادامه دارد که ادامه ی آن درفرصتها ی بعدی به نظر کاربران خواهد رسید

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -شاعر--

پیام درد انسانهای قرنم را زمن بشنو        پیام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پیام رنج انسانهای زیربار،وزآزادگی مهجور    پیام آنکه افتاده است درگرداب

وفریادش بلنداست:((آی آدمها...))       پیام من ،پیام او،پیام ما...))

محمد(ص)غمگنانه ناله ای سرمیدهد،آنگاه می گوید:    خدای کعبه ،ای یکتا!

درون سینه ها یاد تومتروک است     وازبی دانشی واز بزهکاری ،:

مقام برترین مخلوق تو،انسان،        بسی پایین تراز حد سگ وخوک است.

خدای کعبه ،ای یکتا!فروغی جاودان بفرست،     که این شبها بسی تار است.

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستی رابه مهرازآستینی باز ،بیرون کن

که:برداردبه نیروی خدایی شاید،     این افتاده پرچمهای انسان را

فروشوید نفاق وکینه های کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ی گیتی بلند آواز

برآرد نغمه ای همساز           فروپیچد بهم طومار قانونهای جنگل را

 وگوید :آی انسانها!        فراگردهم آیید وفراز آیید      بازآیید

صدا بردارد انسان را       وگوید: های ، ای انسان!     برابر آفریدندت ،

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درایران    وباآن کفشگرگوید :

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهی نه!      سپاهی زاده راباکفشگر،

دیگرتفاوتهای خونی نیست      سیاهی وسپیدی نیز ،حتی،موجب نقص وفزونی نیست...   خدای کعبه ...ای ..یکتا...))      بدین هنگام

کسی آهسته گویی چون نسیمی می خزد درغار     محمدرا صدا آهسته می آیدفرود از اوج       ونجوا گونه می گردد    پس آنگه می شود خاموش.

سکوتی ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   میروید...

وشاخ وبرگ خود رادرفضای قیرگون غار می شوید

ومن درفکر آنم کاین چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه این صدا آمد:

((بخوان!))... اما جواب یبر نمی خیزد        محمد ،سخت مبهوت است

گویا ،کاش میدیدم !   صدا باگرمترآوا وشیرین تر بیانی باز می گوید:

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

دل اندرسینه ی من باز می ماند زکار خویش،گفتی میروم از هوش

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گویی فرو می ماند از رفتار             ((هستی) می سپارد گوش      پس از لختی سکوت-اماکه عمری بود گویی-گفت:

((من خواندن نمی دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ایزدت  کوآفریننده است...))  واو میخواند، امالحن آوایش

به دیگر گونه آهنگ است         صدا گویی خدا رنگ است.  می خواند:

((بخوان،بنام پرورنده ایزدت،کو آفریننده است...))*    *   *

درودی می تراود از لبم بر او     درودی گرم *  *   *

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اینجا، کنارغارپرت وساکتی ،تنها

  که میگویند روزی ،روزگاری مهبط وحی خدا بوده است،  ونام آن ((حری)) بوده است. 

ودر اطراف من ازهیچ سویی ردپایی نیست         ودور من ، صدایی نیست...*

*-این شعرکه درسه قسمت متوالی عرضه گردیدبرگرفته از کتاب شاهکارهایی آزاشعار مذهبی .آراسته ی رضامعصومی _نشریه ی ماه نو-انتشارات رشیدی- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوی گرمارود ی شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134-مححمد حسن اسایش.غار حرا وبعثت رسول الله (ص):

---غروبی سخت دلگیراست          ومن ، بنشسته ام اینجا، کنار غار پرت وساکتی ، تنها      که می گویند : روزی ، روزگاری ، مهبط وحی خدا بوده است ، ونام آن ((حراء))بوده است      واینجا، سرزمین کعبه وبطحاست... وروز، از روزهای حج پاک ما مسلمانهاست.     برون از غار         زپیش روی وزیرپای من ، تاهرکجا ، سنگ وبیابانست.       هوا گرم است وتبداراست اما می گرایدسوی سردی، سوی خاموشی.   وخورشیداز پس یک روز تب ،در بستر غرب افق ،آهسته می میرد..   ودر اطراف من از هیچ سویی ، رد پایی نیست   ودور من ، صدایی نیست

فضا خالی است    وذهن خسته وتنهای من ، چون مرغ نوبالی ،-که هردم شوق پروازیبه دل دارد-   کنارغار ،از هرسنگ، هر صخره     پرد بر صخره ایدیگر..

 

ومی جوید به کاوشهای پی گیگیری،   نشانیهای مردی را -    نشانیها،که شاید مانده بر جا ،دیر دیر: از سالیانی پیش_     ومن همراه مرغ ذهن خود،در غار می گردم.

 

وپیدا می کنم گویی نشانیها که می جویم:  همانست، اوست!    کنار غار ، اینجا ،جای پای اوست،می بینم  ومی بویم توگویی بوی اورا نیز   همانست ، اوست:

 

یتیم مکه ،چوپانک،جوانک،نوجوانی از بنی هاشم       وبازرگان راه مکه وشامات

 

(امین)، آن راستین، آن پاکدل ، آن مرد،    وشوی برترین بانو:(خدیجه)

 

نیز ، آنکس کوسخن جز حق نمی گوید   وغیر از حق نمیجوید     وبتها را ستایشگر نمی باشد      واینک : این همان مردابرمرد است     (محمد) -ص- اوست 

 

این شعر ادامه دارد که ادامه ی آن درفرصتها ی بعدی به نظر کاربران خواهد رسید

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -شاعر--

پیام درد انسانهای قرنم را زمن بشنو        پیام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پیام رنج انسانهای زیربار،وزآزادگی مهجور    پیام آنکه افتاده است درگرداب

وفریادش بلنداست:((آی آدمها...))       پیام من ،پیام او،پیام ما...))

محمد(ص)غمگنانه ناله ای سرمیدهد،آنگاه می گوید:    خدای کعبه ،ای یکتا!

درون سینه ها یاد تومتروک است     وازبی دانشی واز بزهکاری ،:

مقام برترین مخلوق تو،انسان،        بسی پایین تراز حد سگ وخوک است.

خدای کعبه ،ای یکتا!فروغی جاودان بفرست،     که این شبها بسی تار است.

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستی رابه مهرازآستینی باز ،بیرون کن

که:برداردبه نیروی خدایی شاید،     این افتاده پرچمهای انسان را

فروشوید نفاق وکینه های کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ی گیتی بلند آواز

برآرد نغمه ای همساز           فروپیچد بهم طومار قانونهای جنگل را

 وگوید :آی انسانها!        فراگردهم آیید وفراز آیید      بازآیید

صدا بردارد انسان را       وگوید: های ، ای انسان!     برابر آفریدندت ،

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درایران    وباآن کفشگرگوید :

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهی نه!      سپاهی زاده راباکفشگر،

دیگرتفاوتهای خونی نیست      سیاهی وسپیدی نیز ،حتی،موجب نقص وفزونی نیست...   خدای کعبه ...ای ..یکتا...))      بدین هنگام

کسی آهسته گویی چون نسیمی می خزد درغار     محمدرا صدا آهسته می آیدفرود از اوج       ونجوا گونه می گردد    پس آنگه می شود خاموش.

سکوتی ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   میروید...

وشاخ وبرگ خود رادرفضای قیرگون غار می شوید

ومن درفکر آنم کاین چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه این صدا آمد:

((بخوان!))... اما جواب یبر نمی خیزد        محمد ،سخت مبهوت است

گویا ،کاش میدیدم !   صدا باگرمترآوا وشیرین تر بیانی باز می گوید:

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

دل اندرسینه ی من باز می ماند زکار خویش،گفتی میروم از هوش

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گویی فرو می ماند از رفتار             ((هستی) می سپارد گوش      پس از لختی سکوت-اماکه عمری بود گویی-گفت:

((من خواندن نمی دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ایزدت  کوآفریننده است...))  واو میخواند، امالحن آوایش

به دیگر گونه آهنگ است         صدا گویی خدا رنگ است.  می خواند:

((بخوان،بنام پرورنده ایزدت،کو آفریننده است...))*    *   *

درودی می تراود از لبم بر او     درودی گرم *  *   *

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اینجا، کنارغارپرت وساکتی ،تنها

  که میگویند روزی ،روزگاری مهبط وحی خدا بوده است،  ونام آن ((حری)) بوده است. 

ودر اطراف من ازهیچ سویی ردپایی نیست         ودور من ، صدایی نیست...*

*-این شعرکه درسه قسمت متوالی عرضه گردیدبرگرفته از کتاب شاهکارهایی آزاشعار مذهبی .آراسته ی رضامعصومی _نشریه ی ماه نو-انتشارات رشیدی- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوی گرمارود ی شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---غروبی سخت دلگیراست          ومن ، بنشسته ام اینجا، کنار غار پرت وساکتی ، تنها      که می گویند : روزی ، روزگاری ، مهبط وحی خدا بوده است ، ونام آن ((حراء))بوده است      واینجا، سرزمین کعبه وبطحاست... وروز، از روزهای حج پاک ما مسلمانهاست.     برون از غار         زپیش روی وزیرپای من ، تاهرکجا ، سنگ وبیابانست.       هوا گرم است وتبداراست اما می گرایدسوی سردی، سوی خاموشی.   وخورشیداز پس یک روز تب ،در بستر غرب افق ،آهسته می میرد..   ودر اطراف من از هیچ سویی ، رد پایی نیست   ودور من ، صدایی نیست

فضا خالی است    وذهن خسته وتنهای من ، چون مرغ نوبالی ،-که هردم شوق پروازیبه دل دارد-   کنارغار ،از هرسنگ، هر صخره     پرد بر صخره ایدیگر..

 

ومی جوید به کاوشهای پی گیگیری،   نشانیهای مردی را -    نشانیها،که شاید مانده بر جا ،دیر دیر: از سالیانی پیش_     ومن همراه مرغ ذهن خود،در غار می گردم.

 

وپیدا می کنم گویی نشانیها که می جویم:  همانست، اوست!    کنار غار ، اینجا ،جای پای اوست،می بینم  ومی بویم توگویی بوی اورا نیز   همانست ، اوست:

 

یتیم مکه ،چوپانک،جوانک،نوجوانی از بنی هاشم       وبازرگان راه مکه وشامات

 

(امین)، آن راستین، آن پاکدل ، آن مرد،    وشوی برترین بانو:(خدیجه)

 

نیز ، آنکس کوسخن جز حق نمی گوید   وغیر از حق نمیجوید     وبتها را ستایشگر نمی باشد      واینک : این همان مردابرمرد است     (محمد) -ص- اوست 

 

این شعر ادامه دارد که ادامه ی آن درفرصتها ی بعدی به نظر کاربران خواهد رسید

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -شاعر--

پیام درد انسانهای قرنم را زمن بشنو        پیام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پیام رنج انسانهای زیربار،وزآزادگی مهجور    پیام آنکه افتاده است درگرداب

وفریادش بلنداست:((آی آدمها...))       پیام من ،پیام او،پیام ما...))

محمد(ص)غمگنانه ناله ای سرمیدهد،آنگاه می گوید:    خدای کعبه ،ای یکتا!

درون سینه ها یاد تومتروک است     وازبی دانشی واز بزهکاری ،:

مقام برترین مخلوق تو،انسان،        بسی پایین تراز حد سگ وخوک است.

خدای کعبه ،ای یکتا!فروغی جاودان بفرست،     که این شبها بسی تار است.

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستی رابه مهرازآستینی باز ،بیرون کن

که:برداردبه نیروی خدایی شاید،     این افتاده پرچمهای انسان را

فروشوید نفاق وکینه های کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ی گیتی بلند آواز

برآرد نغمه ای همساز           فروپیچد بهم طومار قانونهای جنگل را

 وگوید :آی انسانها!        فراگردهم آیید وفراز آیید      بازآیید

صدا بردارد انسان را       وگوید: های ، ای انسان!     برابر آفریدندت ،

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درایران    وباآن کفشگرگوید :

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهی نه!      سپاهی زاده راباکفشگر،

دیگرتفاوتهای خونی نیست      سیاهی وسپیدی نیز ،حتی،موجب نقص وفزونی نیست...   خدای کعبه ...ای ..یکتا...))      بدین هنگام

کسی آهسته گویی چون نسیمی می خزد درغار     محمدرا صدا آهسته می آیدفرود از اوج       ونجوا گونه می گردد    پس آنگه می شود خاموش.

سکوتی ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   میروید...

وشاخ وبرگ خود رادرفضای قیرگون غار می شوید

ومن درفکر آنم کاین چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه این صدا آمد:

((بخوان!))... اما جواب یبر نمی خیزد        محمد ،سخت مبهوت است

گویا ،کاش میدیدم !   صدا باگرمترآوا وشیرین تر بیانی باز می گوید:

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

دل اندرسینه ی من باز می ماند زکار خویش،گفتی میروم از هوش

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گویی فرو می ماند از رفتار             ((هستی) می سپارد گوش      پس از لختی سکوت-اماکه عمری بود گویی-گفت:

((من خواندن نمی دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ایزدت  کوآفریننده است...))  واو میخواند، امالحن آوایش

به دیگر گونه آهنگ است         صدا گویی خدا رنگ است.  می خواند:

((بخوان،بنام پرورنده ایزدت،کو آفریننده است...))*    *   *

درودی می تراود از لبم بر او     درودی گرم *  *   *

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اینجا، کنارغارپرت وساکتی ،تنها

  که میگویند روزی ،روزگاری مهبط وحی خدا بوده است،  ونام آن ((حری)) بوده است. 

ودر اطراف من ازهیچ سویی ردپایی نیست         ودور من ، صدایی نیست...*

*-این شعرکه درسه قسمت متوالی عرضه گردیدبرگرفته از کتاب شاهکارهایی آزاشعار مذهبی .آراسته ی رضامعصومی _نشریه ی ماه نو-انتشارات رشیدی- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوی گرمارود ی شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134-مححمد حسن اسایش.غار حرا وبعثت رسول الله (ص):

---غروبی سخت دلگیراست          ومن ، بنشسته ام اینجا، کنار غار پرت وساکتی ، تنها      که می گویند : روزی ، روزگاری ، مهبط وحی خدا بوده است ، ونام آن ((حراء))بوده است      واینجا، سرزمین کعبه وبطحاست... وروز، از روزهای حج پاک ما مسلمانهاست.     برون از غار         زپیش روی وزیرپای من ، تاهرکجا ، سنگ وبیابانست.       هوا گرم است وتبداراست اما می گرایدسوی سردی، سوی خاموشی.   وخورشیداز پس یک روز تب ،در بستر غرب افق ،آهسته می میرد..   ودر اطراف من از هیچ سویی ، رد پایی نیست   ودور من ، صدایی نیست

فضا خالی است    وذهن خسته وتنهای من ، چون مرغ نوبالی ،-که هردم شوق پروازیبه دل دارد-   کنارغار ،از هرسنگ، هر صخره     پرد بر صخره ایدیگر..

 

ومی جوید به کاوشهای پی گیگیری،   نشانیهای مردی را -    نشانیها،که شاید مانده بر جا ،دیر دیر: از سالیانی پیش_     ومن همراه مرغ ذهن خود،در غار می گردم.

 

وپیدا می کنم گویی نشانیها که می جویم:  همانست، اوست!    کنار غار ، اینجا ،جای پای اوست،می بینم  ومی بویم توگویی بوی اورا نیز   همانست ، اوست:

 

یتیم مکه ،چوپانک،جوانک،نوجوانی از بنی هاشم       وبازرگان راه مکه وشامات

 

(امین)، آن راستین، آن پاکدل ، آن مرد،    وشوی برترین بانو:(خدیجه)

 

نیز ، آنکس کوسخن جز حق نمی گوید   وغیر از حق نمیجوید     وبتها را ستایشگر نمی باشد      واینک : این همان مردابرمرد است     (محمد) -ص- اوست 

 

این شعر ادامه دارد که ادامه ی آن درفرصتها ی بعدی به نظر کاربران خواهد رسید

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -شاعر--

پیام درد انسانهای قرنم را زمن بشنو        پیام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پیام رنج انسانهای زیربار،وزآزادگی مهجور    پیام آنکه افتاده است درگرداب

وفریادش بلنداست:((آی آدمها...))       پیام من ،پیام او،پیام ما...))

محمد(ص)غمگنانه ناله ای سرمیدهد،آنگاه می گوید:    خدای کعبه ،ای یکتا!

درون سینه ها یاد تومتروک است     وازبی دانشی واز بزهکاری ،:

مقام برترین مخلوق تو،انسان،        بسی پایین تراز حد سگ وخوک است.

خدای کعبه ،ای یکتا!فروغی جاودان بفرست،     که این شبها بسی تار است.

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستی رابه مهرازآستینی باز ،بیرون کن

که:برداردبه نیروی خدایی شاید،     این افتاده پرچمهای انسان را

فروشوید نفاق وکینه های کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ی گیتی بلند آواز

برآرد نغمه ای همساز           فروپیچد بهم طومار قانونهای جنگل را

 وگوید :آی انسانها!        فراگردهم آیید وفراز آیید      بازآیید

صدا بردارد انسان را       وگوید: های ، ای انسان!     برابر آفریدندت ،

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درایران    وباآن کفشگرگوید :

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهی نه!      سپاهی زاده راباکفشگر،

دیگرتفاوتهای خونی نیست      سیاهی وسپیدی نیز ،حتی،موجب نقص وفزونی نیست...   خدای کعبه ...ای ..یکتا...))      بدین هنگام

کسی آهسته گویی چون نسیمی می خزد درغار     محمدرا صدا آهسته می آیدفرود از اوج       ونجوا گونه می گردد    پس آنگه می شود خاموش.

سکوتی ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   میروید...

وشاخ وبرگ خود رادرفضای قیرگون غار می شوید

ومن درفکر آنم کاین چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه این صدا آمد:

((بخوان!))... اما جواب یبر نمی خیزد        محمد ،سخت مبهوت است

گویا ،کاش میدیدم !   صدا باگرمترآوا وشیرین تر بیانی باز می گوید:

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

دل اندرسینه ی من باز می ماند زکار خویش،گفتی میروم از هوش

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گویی فرو می ماند از رفتار             ((هستی) می سپارد گوش      پس از لختی سکوت-اماکه عمری بود گویی-گفت:

((من خواندن نمی دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ایزدت  کوآفریننده است...))  واو میخواند، امالحن آوایش

به دیگر گونه آهنگ است         صدا گویی خدا رنگ است.  می خواند:

((بخوان،بنام پرورنده ایزدت،کو آفریننده است...))*    *   *

درودی می تراود از لبم بر او     درودی گرم *  *   *

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اینجا، کنارغارپرت وساکتی ،تنها

  که میگویند روزی ،روزگاری مهبط وحی خدا بوده است،  ونام آن ((حری)) بوده است. 

ودر اطراف من ازهیچ سویی ردپایی نیست         ودور من ، صدایی نیست...*

*-این شعرکه درسه قسمت متوالی عرضه گردیدبرگرفته از کتاب شاهکارهایی آزاشعار مذهبی .آراسته ی رضامعصومی _نشریه ی ماه نو-انتشارات رشیدی- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوی گرمارود ی شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---غروبی سخت دلگیراست          ومن ، بنشسته ام اینجا، کنار غار پرت وساکتی ، تنها      که می گویند : روزی ، روزگاری ، مهبط وحی خدا بوده است ، ونام آن ((حراء))بوده است      واینجا، سرزمین کعبه وبطحاست... وروز، از روزهای حج پاک ما مسلمانهاست.     برون از غار         زپیش روی وزیرپای من ، تاهرکجا ، سنگ وبیابانست.       هوا گرم است وتبداراست اما می گرایدسوی سردی، سوی خاموشی.   وخورشیداز پس یک روز تب ،در بستر غرب افق ،آهسته می میرد..   ودر اطراف من از هیچ سویی ، رد پایی نیست   ودور من ، صدایی نیست

فضا خالی است    وذهن خسته وتنهای من ، چون مرغ نوبالی ،-که هردم شوق پروازیبه دل دارد-   کنارغار ،از هرسنگ، هر صخره     پرد بر صخره ایدیگر..

 

ومی جوید به کاوشهای پی گیگیری،   نشانیهای مردی را -    نشانیها،که شاید مانده بر جا ،دیر دیر: از سالیانی پیش_     ومن همراه مرغ ذهن خود،در غار می گردم.

 

وپیدا می کنم گویی نشانیها که می جویم:  همانست، اوست!    کنار غار ، اینجا ،جای پای اوست،می بینم  ومی بویم توگویی بوی اورا نیز   همانست ، اوست:

 

یتیم مکه ،چوپانک،جوانک،نوجوانی از بنی هاشم       وبازرگان راه مکه وشامات

 

(امین)، آن راستین، آن پاکدل ، آن مرد،    وشوی برترین بانو:(خدیجه)

 

نیز ، آنکس کوسخن جز حق نمی گوید   وغیر از حق نمیجوید     وبتها را ستایشگر نمی باشد      واینک : این همان مردابرمرد است     (محمد) -ص- اوست 

 

این شعر ادامه دارد که ادامه ی آن درفرصتها ی بعدی به نظر کاربران خواهد رسید

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -شاعر--

پیام درد انسانهای قرنم را زمن بشنو        پیام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پیام رنج انسانهای زیربار،وزآزادگی مهجور    پیام آنکه افتاده است درگرداب

وفریادش بلنداست:((آی آدمها...))       پیام من ،پیام او،پیام ما...))

محمد(ص)غمگنانه ناله ای سرمیدهد،آنگاه می گوید:    خدای کعبه ،ای یکتا!

درون سینه ها یاد تومتروک است     وازبی دانشی واز بزهکاری ،:

مقام برترین مخلوق تو،انسان،        بسی پایین تراز حد سگ وخوک است.

خدای کعبه ،ای یکتا!فروغی جاودان بفرست،     که این شبها بسی تار است.

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستی رابه مهرازآستینی باز ،بیرون کن

که:برداردبه نیروی خدایی شاید،     این افتاده پرچمهای انسان را

فروشوید نفاق وکینه های کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ی گیتی بلند آواز

برآرد نغمه ای همساز           فروپیچد بهم طومار قانونهای جنگل را

 وگوید :آی انسانها!        فراگردهم آیید وفراز آیید      بازآیید

صدا بردارد انسان را       وگوید: های ، ای انسان!     برابر آفریدندت ،

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درایران    وباآن کفشگرگوید :

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهی نه!      سپاهی زاده راباکفشگر،

دیگرتفاوتهای خونی نیست      سیاهی وسپیدی نیز ،حتی،موجب نقص وفزونی نیست...   خدای کعبه ...ای ..یکتا...))      بدین هنگام

کسی آهسته گویی چون نسیمی می خزد درغار     محمدرا صدا آهسته می آیدفرود از اوج       ونجوا گونه می گردد    پس آنگه می شود خاموش.

سکوتی ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   میروید...

وشاخ وبرگ خود رادرفضای قیرگون غار می شوید

ومن درفکر آنم کاین چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه این صدا آمد:

((بخوان!))... اما جواب یبر نمی خیزد        محمد ،سخت مبهوت است

گویا ،کاش میدیدم !   صدا باگرمترآوا وشیرین تر بیانی باز می گوید:

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

دل اندرسینه ی من باز می ماند زکار خویش،گفتی میروم از هوش

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گویی فرو می ماند از رفتار             ((هستی) می سپارد گوش      پس از لختی سکوت-اماکه عمری بود گویی-گفت:

((من خواندن نمی دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ایزدت  کوآفریننده است...))  واو میخواند، امالحن آوایش

به دیگر گونه آهنگ است         صدا گویی خدا رنگ است.  می خواند:

((بخوان،بنام پرورنده ایزدت،کو آفریننده است...))*    *   *

درودی می تراود از لبم بر او     درودی گرم *  *   *

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اینجا، کنارغارپرت وساکتی ،تنها

  که میگویند روزی ،روزگاری مهبط وحی خدا بوده است،  ونام آن ((حری)) بوده است. 

ودر اطراف من ازهیچ سویی ردپایی نیست         ودور من ، صدایی نیست...*

*-این شعرکه درسه قسمت متوالی عرضه گردیدبرگرفته از کتاب شاهکارهایی آزاشعار مذهبی .آراسته ی رضامعصومی _نشریه ی ماه نو-انتشارات رشیدی- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوی گرمارود ی شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134-مححمد حسن اسایش.غار حرا وبعثت رسول الله (ص):

---غروبی سخت دلگیراست          ومن ، بنشسته ام اینجا، کنار غار پرت وساکتی ، تنها      که می گویند : روزی ، روزگاری ، مهبط وحی خدا بوده است ، ونام آن ((حراء))بوده است      واینجا، سرزمین کعبه وبطحاست... وروز، از روزهای حج پاک ما مسلمانهاست.     برون از غار         زپیش روی وزیرپای من ، تاهرکجا ، سنگ وبیابانست.       هوا گرم است وتبداراست اما می گرایدسوی سردی، سوی خاموشی.   وخورشیداز پس یک روز تب ،در بستر غرب افق ،آهسته می میرد..   ودر اطراف من از هیچ سویی ، رد پایی نیست   ودور من ، صدایی نیست

فضا خالی است    وذهن خسته وتنهای من ، چون مرغ نوبالی ،-که هردم شوق پروازیبه دل دارد-   کنارغار ،از هرسنگ، هر صخره     پرد بر صخره ایدیگر..

 

ومی جوید به کاوشهای پی گیگیری،   نشانیهای مردی را -    نشانیها،که شاید مانده بر جا ،دیر دیر: از سالیانی پیش_     ومن همراه مرغ ذهن خود،در غار می گردم.

 

وپیدا می کنم گویی نشانیها که می جویم:  همانست، اوست!    کنار غار ، اینجا ،جای پای اوست،می بینم  ومی بویم توگویی بوی اورا نیز   همانست ، اوست:

 

یتیم مکه ،چوپانک،جوانک،نوجوانی از بنی هاشم       وبازرگان راه مکه وشامات

 

(امین)، آن راستین، آن پاکدل ، آن مرد،    وشوی برترین بانو:(خدیجه)

 

نیز ، آنکس کوسخن جز حق نمی گوید   وغیر از حق نمیجوید     وبتها را ستایشگر نمی باشد      واینک : این همان مردابرمرد است     (محمد) -ص- اوست 

 

این شعر ادامه دارد که ادامه ی آن درفرصتها ی بعدی به نظر کاربران خواهد رسید

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -شاعر--

پیام درد انسانهای قرنم را زمن بشنو        پیام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پیام رنج انسانهای زیربار،وزآزادگی مهجور    پیام آنکه افتاده است درگرداب

وفریادش بلنداست:((آی آدمها...))       پیام من ،پیام او،پیام ما...))

محمد(ص)غمگنانه ناله ای سرمیدهد،آنگاه می گوید:    خدای کعبه ،ای یکتا!

درون سینه ها یاد تومتروک است     وازبی دانشی واز بزهکاری ،:

مقام برترین مخلوق تو،انسان،        بسی پایین تراز حد سگ وخوک است.

خدای کعبه ،ای یکتا!فروغی جاودان بفرست،     که این شبها بسی تار است.

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستی رابه مهرازآستینی باز ،بیرون کن

که:برداردبه نیروی خدایی شاید،     این افتاده پرچمهای انسان را

فروشوید نفاق وکینه های کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ی گیتی بلند آواز

برآرد نغمه ای همساز           فروپیچد بهم طومار قانونهای جنگل را

 وگوید :آی انسانها!        فراگردهم آیید وفراز آیید      بازآیید

صدا بردارد انسان را       وگوید: های ، ای انسان!     برابر آفریدندت ،

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درایران    وباآن کفشگرگوید :

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهی نه!      سپاهی زاده راباکفشگر،

دیگرتفاوتهای خونی نیست      سیاهی وسپیدی نیز ،حتی،موجب نقص وفزونی نیست...   خدای کعبه ...ای ..یکتا...))      بدین هنگام

کسی آهسته گویی چون نسیمی می خزد درغار     محمدرا صدا آهسته می آیدفرود از اوج       ونجوا گونه می گردد    پس آنگه می شود خاموش.

سکوتی ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   میروید...

وشاخ وبرگ خود رادرفضای قیرگون غار می شوید

ومن درفکر آنم کاین چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه این صدا آمد:

((بخوان!))... اما جواب یبر نمی خیزد        محمد ،سخت مبهوت است

گویا ،کاش میدیدم !   صدا باگرمترآوا وشیرین تر بیانی باز می گوید:

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

دل اندرسینه ی من باز می ماند زکار خویش،گفتی میروم از هوش

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گویی فرو می ماند از رفتار             ((هستی) می سپارد گوش      پس از لختی سکوت-اماکه عمری بود گویی-گفت:

((من خواندن نمی دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ایزدت  کوآفریننده است...))  واو میخواند، امالحن آوایش

به دیگر گونه آهنگ است         صدا گویی خدا رنگ است.  می خواند:

((بخوان،بنام پرورنده ایزدت،کو آفریننده است...))*    *   *

درودی می تراود از لبم بر او     درودی گرم *  *   *

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اینجا، کنارغارپرت وساکتی ،تنها

  که میگویند روزی ،روزگاری مهبط وحی خدا بوده است،  ونام آن ((حری)) بوده است. 

ودر اطراف من ازهیچ سویی ردپایی نیست         ودور من ، صدایی نیست...*

*-این شعرکه درسه قسمت متوالی عرضه گردیدبرگرفته از کتاب شاهکارهایی آزاشعار مذهبی .آراسته ی رضامعصومی _نشریه ی ماه نو-انتشارات رشیدی- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوی گرمارود ی شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---غروبی سخت دلگیراست          ومن ، بنشسته ام اینجا، کنار غار پرت وساکتی ، تنها      که می گویند : روزی ، روزگاری ، مهبط وحی خدا بوده است ، ونام آن ((حراء))بوده است      واینجا، سرزمین کعبه وبطحاست... وروز، از روزهای حج پاک ما مسلمانهاست.     برون از غار         زپیش روی وزیرپای من ، تاهرکجا ، سنگ وبیابانست.       هوا گرم است وتبداراست اما می گرایدسوی سردی، سوی خاموشی.   وخورشیداز پس یک روز تب ،در بستر غرب افق ،آهسته می میرد..   ودر اطراف من از هیچ سویی ، رد پایی نیست   ودور من ، صدایی نیست

فضا خالی است    وذهن خسته وتنهای من ، چون مرغ نوبالی ،-که هردم شوق پروازیبه دل دارد-   کنارغار ،از هرسنگ، هر صخره     پرد بر صخره ایدیگر..

 

ومی جوید به کاوشهای پی گیگیری،   نشانیهای مردی را -    نشانیها،که شاید مانده بر جا ،دیر دیر: از سالیانی پیش_     ومن همراه مرغ ذهن خود،در غار می گردم.

 

وپیدا می کنم گویی نشانیها که می جویم:  همانست، اوست!    کنار غار ، اینجا ،جای پای اوست،می بینم  ومی بویم توگویی بوی اورا نیز   همانست ، اوست:

 

یتیم مکه ،چوپانک،جوانک،نوجوانی از بنی هاشم       وبازرگان راه مکه وشامات

 

(امین)، آن راستین، آن پاکدل ، آن مرد،    وشوی برترین بانو:(خدیجه)

 

نیز ، آنکس کوسخن جز حق نمی گوید   وغیر از حق نمیجوید     وبتها را ستایشگر نمی باشد      واینک : این همان مردابرمرد است     (محمد) -ص- اوست 

 

این شعر ادامه دارد که ادامه ی آن درفرصتها ی بعدی به نظر کاربران خواهد رسید

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -شاعر--

پیام درد انسانهای قرنم را زمن بشنو        پیام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پیام رنج انسانهای زیربار،وزآزادگی مهجور    پیام آنکه افتاده است درگرداب

وفریادش بلنداست:((آی آدمها...))       پیام من ،پیام او،پیام ما...))

محمد(ص)غمگنانه ناله ای سرمیدهد،آنگاه می گوید:    خدای کعبه ،ای یکتا!

درون سینه ها یاد تومتروک است     وازبی دانشی واز بزهکاری ،:

مقام برترین مخلوق تو،انسان،        بسی پایین تراز حد سگ وخوک است.

خدای کعبه ،ای یکتا!فروغی جاودان بفرست،     که این شبها بسی تار است.

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستی رابه مهرازآستینی باز ،بیرون کن

که:برداردبه نیروی خدایی شاید،     این افتاده پرچمهای انسان را

فروشوید نفاق وکینه های کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ی گیتی بلند آواز

برآرد نغمه ای همساز           فروپیچد بهم طومار قانونهای جنگل را

 وگوید :آی انسانها!        فراگردهم آیید وفراز آیید      بازآیید

صدا بردارد انسان را       وگوید: های ، ای انسان!     برابر آفریدندت ،

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درایران    وباآن کفشگرگوید :

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهی نه!      سپاهی زاده راباکفشگر،

دیگرتفاوتهای خونی نیست      سیاهی وسپیدی نیز ،حتی،موجب نقص وفزونی نیست...   خدای کعبه ...ای ..یکتا...))      بدین هنگام

کسی آهسته گویی چون نسیمی می خزد درغار     محمدرا صدا آهسته می آیدفرود از اوج       ونجوا گونه می گردد    پس آنگه می شود خاموش.

سکوتی ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   میروید...

وشاخ وبرگ خود رادرفضای قیرگون غار می شوید

ومن درفکر آنم کاین چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه این صدا آمد:

((بخوان!))... اما جواب یبر نمی خیزد        محمد ،سخت مبهوت است

گویا ،کاش میدیدم !   صدا باگرمترآوا وشیرین تر بیانی باز می گوید:

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

دل اندرسینه ی من باز می ماند زکار خویش،گفتی میروم از هوش

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گویی فرو می ماند از رفتار             ((هستی) می سپارد گوش      پس از لختی سکوت-اماکه عمری بود گویی-گفت:

((من خواندن نمی دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ایزدت  کوآفریننده است...))  واو میخواند، امالحن آوایش

به دیگر گونه آهنگ است         صدا گویی خدا رنگ است.  می خواند:

((بخوان،بنام پرورنده ایزدت،کو آفریننده است...))*    *   *

درودی می تراود از لبم بر او     درودی گرم *  *   *

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اینجا، کنارغارپرت وساکتی ،تنها

  که میگویند روزی ،روزگاری مهبط وحی خدا بوده است،  ونام آن ((حری)) بوده است. 

ودر اطراف من ازهیچ سویی ردپایی نیست         ودور من ، صدایی نیست...*

*-این شعرکه درسه قسمت متوالی عرضه گردیدبرگرفته از کتاب شاهکارهایی آزاشعار مذهبی .آراسته ی رضامعصومی _نشریه ی ماه نو-انتشارات رشیدی- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوی گرمارود ی شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134-مححمد حسن اسایش.غار حرا وبعثت رسول الله (ص):

---غروبی سخت دلگیراست          ومن ، بنشسته ام اینجا، کنار غار پرت وساکتی ، تنها      که می گویند : روزی ، روزگاری ، مهبط وحی خدا بوده است ، ونام آن ((حراء))بوده است      واینجا، سرزمین کعبه وبطحاست... وروز، از روزهای حج پاک ما مسلمانهاست.     برون از غار         زپیش روی وزیرپای من ، تاهرکجا ، سنگ وبیابانست.       هوا گرم است وتبداراست اما می گرایدسوی سردی، سوی خاموشی.   وخورشیداز پس یک روز تب ،در بستر غرب افق ،آهسته می میرد..   ودر اطراف من از هیچ سویی ، رد پایی نیست   ودور من ، صدایی نیست

فضا خالی است    وذهن خسته وتنهای من ، چون مرغ نوبالی ،-که هردم شوق پروازیبه دل دارد-   کنارغار ،از هرسنگ، هر صخره     پرد بر صخره ایدیگر..

 

ومی جوید به کاوشهای پی گیگیری،   نشانیهای مردی را -    نشانیها،که شاید مانده بر جا ،دیر دیر: از سالیانی پیش_     ومن همراه مرغ ذهن خود،در غار می گردم.

 

وپیدا می کنم گویی نشانیها که می جویم:  همانست، اوست!    کنار غار ، اینجا ،جای پای اوست،می بینم  ومی بویم توگویی بوی اورا نیز   همانست ، اوست:

 

یتیم مکه ،چوپانک،جوانک،نوجوانی از بنی هاشم       وبازرگان راه مکه وشامات

 

(امین)، آن راستین، آن پاکدل ، آن مرد،    وشوی برترین بانو:(خدیجه)

 

نیز ، آنکس کوسخن جز حق نمی گوید   وغیر از حق نمیجوید     وبتها را ستایشگر نمی باشد      واینک : این همان مردابرمرد است     (محمد) -ص- اوست 

 

این شعر ادامه دارد که ادامه ی آن درفرصتها ی بعدی به نظر کاربران خواهد رسید

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -شاعر--

پیام درد انسانهای قرنم را زمن بشنو        پیام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پیام رنج انسانهای زیربار،وزآزادگی مهجور    پیام آنکه افتاده است درگرداب

وفریادش بلنداست:((آی آدمها...))       پیام من ،پیام او،پیام ما...))

محمد(ص)غمگنانه ناله ای سرمیدهد،آنگاه می گوید:    خدای کعبه ،ای یکتا!

درون سینه ها یاد تومتروک است     وازبی دانشی واز بزهکاری ،:

مقام برترین مخلوق تو،انسان،        بسی پایین تراز حد سگ وخوک است.

خدای کعبه ،ای یکتا!فروغی جاودان بفرست،     که این شبها بسی تار است.

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستی رابه مهرازآستینی باز ،بیرون کن

که:برداردبه نیروی خدایی شاید،     این افتاده پرچمهای انسان را

فروشوید نفاق وکینه های کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ی گیتی بلند آواز

برآرد نغمه ای همساز           فروپیچد بهم طومار قانونهای جنگل را

 وگوید :آی انسانها!        فراگردهم آیید وفراز آیید      بازآیید

صدا بردارد انسان را       وگوید: های ، ای انسان!     برابر آفریدندت ،

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درایران    وباآن کفشگرگوید :

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهی نه!      سپاهی زاده راباکفشگر،

دیگرتفاوتهای خونی نیست      سیاهی وسپیدی نیز ،حتی،موجب نقص وفزونی نیست...   خدای کعبه ...ای ..یکتا...))      بدین هنگام

کسی آهسته گویی چون نسیمی می خزد درغار     محمدرا صدا آهسته می آیدفرود از اوج       ونجوا گونه می گردد    پس آنگه می شود خاموش.

سکوتی ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   میروید...

وشاخ وبرگ خود رادرفضای قیرگون غار می شوید

ومن درفکر آنم کاین چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه این صدا آمد:

((بخوان!))... اما جواب یبر نمی خیزد        محمد ،سخت مبهوت است

گویا ،کاش میدیدم !   صدا باگرمترآوا وشیرین تر بیانی باز می گوید:

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

دل اندرسینه ی من باز می ماند زکار خویش،گفتی میروم از هوش

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گویی فرو می ماند از رفتار             ((هستی) می سپارد گوش      پس از لختی سکوت-اماکه عمری بود گویی-گفت:

((من خواندن نمی دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ایزدت  کوآفریننده است...))  واو میخواند، امالحن آوایش

به دیگر گونه آهنگ است         صدا گویی خدا رنگ است.  می خواند:

((بخوان،بنام پرورنده ایزدت،کو آفریننده است...))*    *   *

درودی می تراود از لبم بر او     درودی گرم *  *   *

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اینجا، کنارغارپرت وساکتی ،تنها

  که میگویند روزی ،روزگاری مهبط وحی خدا بوده است،  ونام آن ((حری)) بوده است. 

ودر اطراف من ازهیچ سویی ردپایی نیست         ودور من ، صدایی نیست...*

*-این شعرکه درسه قسمت متوالی عرضه گردیدبرگرفته از کتاب شاهکارهایی آزاشعار مذهبی .آراسته ی رضامعصومی _نشریه ی ماه نو-انتشارات رشیدی- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوی گرمارود ی شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---غروبی سخت دلگیراست          ومن ، بنشسته ام اینجا، کنار غار پرت وساکتی ، تنها      که می گویند : روزی ، روزگاری ، مهبط وحی خدا بوده است ، ونام آن ((حراء))بوده است      واینجا، سرزمین کعبه وبطحاست... وروز، از روزهای حج پاک ما مسلمانهاست.     برون از غار         زپیش روی وزیرپای من ، تاهرکجا ، سنگ وبیابانست.       هوا گرم است وتبداراست اما می گرایدسوی سردی، سوی خاموشی.   وخورشیداز پس یک روز تب ،در بستر غرب افق ،آهسته می میرد..   ودر اطراف من از هیچ سویی ، رد پایی نیست   ودور من ، صدایی نیست

فضا خالی است    وذهن خسته وتنهای من ، چون مرغ نوبالی ،-که هردم شوق پروازیبه دل دارد-   کنارغار ،از هرسنگ، هر صخره     پرد بر صخره ایدیگر..

 

ومی جوید به کاوشهای پی گیگیری،   نشانیهای مردی را -    نشانیها،که شاید مانده بر جا ،دیر دیر: از سالیانی پیش_     ومن همراه مرغ ذهن خود،در غار می گردم.

 

وپیدا می کنم گویی نشانیها که می جویم:  همانست، اوست!    کنار غار ، اینجا ،جای پای اوست،می بینم  ومی بویم توگویی بوی اورا نیز   همانست ، اوست:

 

یتیم مکه ،چوپانک،جوانک،نوجوانی از بنی هاشم       وبازرگان راه مکه وشامات

 

(امین)، آن راستین، آن پاکدل ، آن مرد،    وشوی برترین بانو:(خدیجه)

 

نیز ، آنکس کوسخن جز حق نمی گوید   وغیر از حق نمیجوید     وبتها را ستایشگر نمی باشد      واینک : این همان مردابرمرد است     (محمد) -ص- اوست 

 

این شعر ادامه دارد که ادامه ی آن درفرصتها ی بعدی به نظر کاربران خواهد رسید

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -شاعر--

پیام درد انسانهای قرنم را زمن بشنو        پیام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پیام رنج انسانهای زیربار،وزآزادگی مهجور    پیام آنکه افتاده است درگرداب

وفریادش بلنداست:((آی آدمها...))       پیام من ،پیام او،پیام ما...))

محمد(ص)غمگنانه ناله ای سرمیدهد،آنگاه می گوید:    خدای کعبه ،ای یکتا!

درون سینه ها یاد تومتروک است     وازبی دانشی واز بزهکاری ،:

مقام برترین مخلوق تو،انسان،        بسی پایین تراز حد سگ وخوک است.

خدای کعبه ،ای یکتا!فروغی جاودان بفرست،     که این شبها بسی تار است.

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستی رابه مهرازآستینی باز ،بیرون کن

که:برداردبه نیروی خدایی شاید،     این افتاده پرچمهای انسان را

فروشوید نفاق وکینه های کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ی گیتی بلند آواز

برآرد نغمه ای همساز           فروپیچد بهم طومار قانونهای جنگل را

 وگوید :آی انسانها!        فراگردهم آیید وفراز آیید      بازآیید

صدا بردارد انسان را       وگوید: های ، ای انسان!     برابر آفریدندت ،

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درایران    وباآن کفشگرگوید :

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهی نه!      سپاهی زاده راباکفشگر،

دیگرتفاوتهای خونی نیست      سیاهی وسپیدی نیز ،حتی،موجب نقص وفزونی نیست...   خدای کعبه ...ای ..یکتا...))      بدین هنگام

کسی آهسته گویی چون نسیمی می خزد درغار     محمدرا صدا آهسته می آیدفرود از اوج       ونجوا گونه می گردد    پس آنگه می شود خاموش.

سکوتی ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   میروید...

وشاخ وبرگ خود رادرفضای قیرگون غار می شوید

ومن درفکر آنم کاین چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه این صدا آمد:

((بخوان!))... اما جواب یبر نمی خیزد        محمد ،سخت مبهوت است

گویا ،کاش میدیدم !   صدا باگرمترآوا وشیرین تر بیانی باز می گوید:

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

دل اندرسینه ی من باز می ماند زکار خویش،گفتی میروم از هوش

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گویی فرو می ماند از رفتار             ((هستی) می سپارد گوش      پس از لختی سکوت-اماکه عمری بود گویی-گفت:

((من خواندن نمی دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ایزدت  کوآفریننده است...))  واو میخواند، امالحن آوایش

به دیگر گونه آهنگ است         صدا گویی خدا رنگ است.  می خواند:

((بخوان،بنام پرورنده ایزدت،کو آفریننده است...))*    *   *

درودی می تراود از لبم بر او     درودی گرم *  *   *

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اینجا، کنارغارپرت وساکتی ،تنها

  که میگویند روزی ،روزگاری مهبط وحی خدا بوده است،  ونام آن ((حری)) بوده است. 

ودر اطراف من ازهیچ سویی ردپایی نیست         ودور من ، صدایی نیست...*

*-این شعرکه درسه قسمت متوالی عرضه گردیدبرگرفته از کتاب شاهکارهایی آزاشعار مذهبی .آراسته ی رضامعصومی _نشریه ی ماه نو-انتشارات رشیدی- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوی گرمارود ی شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134-مححمد حسن اسایش.غار حرا وبعثت رسول الله (ص):

---غروبی سخت دلگیراست          ومن ، بنشسته ام اینجا، کنار غار پرت وساکتی ، تنها      که می گویند : روزی ، روزگاری ، مهبط وحی خدا بوده است ، ونام آن ((حراء))بوده است      واینجا، سرزمین کعبه وبطحاست... وروز، از روزهای حج پاک ما مسلمانهاست.     برون از غار         زپیش روی وزیرپای من ، تاهرکجا ، سنگ وبیابانست.       هوا گرم است وتبداراست اما می گرایدسوی سردی، سوی خاموشی.   وخورشیداز پس یک روز تب ،در بستر غرب افق ،آهسته می میرد..   ودر اطراف من از هیچ سویی ، رد پایی نیست   ودور من ، صدایی نیست

فضا خالی است    وذهن خسته وتنهای من ، چون مرغ نوبالی ،-که هردم شوق پروازیبه دل دارد-   کنارغار ،از هرسنگ، هر صخره     پرد بر صخره ایدیگر..

 

ومی جوید به کاوشهای پی گیگیری،   نشانیهای مردی را -    نشانیها،که شاید مانده بر جا ،دیر دیر: از سالیانی پیش_     ومن همراه مرغ ذهن خود،در غار می گردم.

 

وپیدا می کنم گویی نشانیها که می جویم:  همانست، اوست!    کنار غار ، اینجا ،جای پای اوست،می بینم  ومی بویم توگویی بوی اورا نیز   همانست ، اوست:

 

یتیم مکه ،چوپانک،جوانک،نوجوانی از بنی هاشم       وبازرگان راه مکه وشامات

 

(امین)، آن راستین، آن پاکدل ، آن مرد،    وشوی برترین بانو:(خدیجه)

 

نیز ، آنکس کوسخن جز حق نمی گوید   وغیر از حق نمیجوید     وبتها را ستایشگر نمی باشد      واینک : این همان مردابرمرد است     (محمد) -ص- اوست 

 

این شعر ادامه دارد که ادامه ی آن درفرصتها ی بعدی به نظر کاربران خواهد رسید

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -شاعر--

پیام درد انسانهای قرنم را زمن بشنو        پیام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پیام رنج انسانهای زیربار،وزآزادگی مهجور    پیام آنکه افتاده است درگرداب

وفریادش بلنداست:((آی آدمها...))       پیام من ،پیام او،پیام ما...))

محمد(ص)غمگنانه ناله ای سرمیدهد،آنگاه می گوید:    خدای کعبه ،ای یکتا!

درون سینه ها یاد تومتروک است     وازبی دانشی واز بزهکاری ،:

مقام برترین مخلوق تو،انسان،        بسی پایین تراز حد سگ وخوک است.

خدای کعبه ،ای یکتا!فروغی جاودان بفرست،     که این شبها بسی تار است.

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستی رابه مهرازآستینی باز ،بیرون کن

که:برداردبه نیروی خدایی شاید،     این افتاده پرچمهای انسان را

فروشوید نفاق وکینه های کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ی گیتی بلند آواز

برآرد نغمه ای همساز           فروپیچد بهم طومار قانونهای جنگل را

 وگوید :آی انسانها!        فراگردهم آیید وفراز آیید      بازآیید

صدا بردارد انسان را       وگوید: های ، ای انسان!     برابر آفریدندت ،

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درایران    وباآن کفشگرگوید :

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهی نه!      سپاهی زاده راباکفشگر،

دیگرتفاوتهای خونی نیست      سیاهی وسپیدی نیز ،حتی،موجب نقص وفزونی نیست...   خدای کعبه ...ای ..یکتا...))      بدین هنگام

کسی آهسته گویی چون نسیمی می خزد درغار     محمدرا صدا آهسته می آیدفرود از اوج       ونجوا گونه می گردد    پس آنگه می شود خاموش.

سکوتی ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   میروید...

وشاخ وبرگ خود رادرفضای قیرگون غار می شوید

ومن درفکر آنم کاین چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه این صدا آمد:

((بخوان!))... اما جواب یبر نمی خیزد        محمد ،سخت مبهوت است

گویا ،کاش میدیدم !   صدا باگرمترآوا وشیرین تر بیانی باز می گوید:

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

دل اندرسینه ی من باز می ماند زکار خویش،گفتی میروم از هوش

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گویی فرو می ماند از رفتار             ((هستی) می سپارد گوش      پس از لختی سکوت-اماکه عمری بود گویی-گفت:

((من خواندن نمی دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ایزدت  کوآفریننده است...))  واو میخواند، امالحن آوایش

به دیگر گونه آهنگ است         صدا گویی خدا رنگ است.  می خواند:

((بخوان،بنام پرورنده ایزدت،کو آفریننده است...))*    *   *

درودی می تراود از لبم بر او     درودی گرم *  *   *

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اینجا، کنارغارپرت وساکتی ،تنها

  که میگویند روزی ،روزگاری مهبط وحی خدا بوده است،  ونام آن ((حری)) بوده است. 

ودر اطراف من ازهیچ سویی ردپایی نیست         ودور من ، صدایی نیست...*

*-این شعرکه درسه قسمت متوالی عرضه گردیدبرگرفته از کتاب شاهکارهایی آزاشعار مذهبی .آراسته ی رضامعصومی _نشریه ی ماه نو-انتشارات رشیدی- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوی گرمارود ی شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---غروبی سخت دلگیراست          ومن ، بنشسته ام اینجا، کنار غار پرت وساکتی ، تنها      که می گویند : روزی ، روزگاری ، مهبط وحی خدا بوده است ، ونام آن ((حراء))بوده است      واینجا، سرزمین کعبه وبطحاست... وروز، از روزهای حج پاک ما مسلمانهاست.     برون از غار         زپیش روی وزیرپای من ، تاهرکجا ، سنگ وبیابانست.       هوا گرم است وتبداراست اما می گرایدسوی سردی، سوی خاموشی.   وخورشیداز پس یک روز تب ،در بستر غرب افق ،آهسته می میرد..   ودر اطراف من از هیچ سویی ، رد پایی نیست   ودور من ، صدایی نیست

فضا خالی است    وذهن خسته وتنهای من ، چون مرغ نوبالی ،-که هردم شوق پروازیبه دل دارد-   کنارغار ،از هرسنگ، هر صخره     پرد بر صخره ایدیگر..

 

ومی جوید به کاوشهای پی گیگیری،   نشانیهای مردی را -    نشانیها،که شاید مانده بر جا ،دیر دیر: از سالیانی پیش_     ومن همراه مرغ ذهن خود،در غار می گردم.

 

وپیدا می کنم گویی نشانیها که می جویم:  همانست، اوست!    کنار غار ، اینجا ،جای پای اوست،می بینم  ومی بویم توگویی بوی اورا نیز   همانست ، اوست:

 

یتیم مکه ،چوپانک،جوانک،نوجوانی از بنی هاشم       وبازرگان راه مکه وشامات

 

(امین)، آن راستین، آن پاکدل ، آن مرد،    وشوی برترین بانو:(خدیجه)

 

نیز ، آنکس کوسخن جز حق نمی گوید   وغیر از حق نمیجوید     وبتها را ستایشگر نمی باشد      واینک : این همان مردابرمرد است     (محمد) -ص- اوست 

 

این شعر ادامه دارد که ادامه ی آن درفرصتها ی بعدی به نظر کاربران خواهد رسید

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -شاعر--

پیام درد انسانهای قرنم را زمن بشنو        پیام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پیام رنج انسانهای زیربار،وزآزادگی مهجور    پیام آنکه افتاده است درگرداب

وفریادش بلنداست:((آی آدمها...))       پیام من ،پیام او،پیام ما...))

محمد(ص)غمگنانه ناله ای سرمیدهد،آنگاه می گوید:    خدای کعبه ،ای یکتا!

درون سینه ها یاد تومتروک است     وازبی دانشی واز بزهکاری ،:

مقام برترین مخلوق تو،انسان،        بسی پایین تراز حد سگ وخوک است.

خدای کعبه ،ای یکتا!فروغی جاودان بفرست،     که این شبها بسی تار است.

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستی رابه مهرازآستینی باز ،بیرون کن

که:برداردبه نیروی خدایی شاید،     این افتاده پرچمهای انسان را

فروشوید نفاق وکینه های کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ی گیتی بلند آواز

برآرد نغمه ای همساز           فروپیچد بهم طومار قانونهای جنگل را

 وگوید :آی انسانها!        فراگردهم آیید وفراز آیید      بازآیید

صدا بردارد انسان را       وگوید: های ، ای انسان!     برابر آفریدندت ،

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درایران    وباآن کفشگرگوید :

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهی نه!      سپاهی زاده راباکفشگر،

دیگرتفاوتهای خونی نیست      سیاهی وسپیدی نیز ،حتی،موجب نقص وفزونی نیست...   خدای کعبه ...ای ..یکتا...))      بدین هنگام

کسی آهسته گویی چون نسیمی می خزد درغار     محمدرا صدا آهسته می آیدفرود از اوج       ونجوا گونه می گردد    پس آنگه می شود خاموش.

سکوتی ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   میروید...

وشاخ وبرگ خود رادرفضای قیرگون غار می شوید

ومن درفکر آنم کاین چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه این صدا آمد:

((بخوان!))... اما جواب یبر نمی خیزد        محمد ،سخت مبهوت است

گویا ،کاش میدیدم !   صدا باگرمترآوا وشیرین تر بیانی باز می گوید:

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

دل اندرسینه ی من باز می ماند زکار خویش،گفتی میروم از هوش

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گویی فرو می ماند از رفتار             ((هستی) می سپارد گوش      پس از لختی سکوت-اماکه عمری بود گویی-گفت:

((من خواندن نمی دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ایزدت  کوآفریننده است...))  واو میخواند، امالحن آوایش

به دیگر گونه آهنگ است         صدا گویی خدا رنگ است.  می خواند:

((بخوان،بنام پرورنده ایزدت،کو آفریننده است...))*    *   *

درودی می تراود از لبم بر او     درودی گرم *  *   *

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اینجا، کنارغارپرت وساکتی ،تنها

  که میگویند روزی ،روزگاری مهبط وحی خدا بوده است،  ونام آن ((حری)) بوده است. 

ودر اطراف من ازهیچ سویی ردپایی نیست         ودور من ، صدایی نیست...*

*-این شعرکه درسه قسمت متوالی عرضه گردیدبرگرفته از کتاب شاهکارهایی آزاشعار مذهبی .آراسته ی رضامعصومی _نشریه ی ماه نو-انتشارات رشیدی- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوی گرمارود ی شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134-مححمد حسن اسایش.غار حرا وبعثت رسول الله (ص):

---غروبی سخت دلگیراست          ومن ، بنشسته ام اینجا، کنار غار پرت وساکتی ، تنها      که می گویند : روزی ، روزگاری ، مهبط وحی خدا بوده است ، ونام آن ((حراء))بوده است      واینجا، سرزمین کعبه وبطحاست... وروز، از روزهای حج پاک ما مسلمانهاست.     برون از غار         زپیش روی وزیرپای من ، تاهرکجا ، سنگ وبیابانست.       هوا گرم است وتبداراست اما می گرایدسوی سردی، سوی خاموشی.   وخورشیداز پس یک روز تب ،در بستر غرب افق ،آهسته می میرد..   ودر اطراف من از هیچ سویی ، رد پایی نیست   ودور من ، صدایی نیست

فضا خالی است    وذهن خسته وتنهای من ، چون مرغ نوبالی ،-که هردم شوق پروازیبه دل دارد-   کنارغار ،از هرسنگ، هر صخره     پرد بر صخره ایدیگر..

 

ومی جوید به کاوشهای پی گیگیری،   نشانیهای مردی را -    نشانیها،که شاید مانده بر جا ،دیر دیر: از سالیانی پیش_     ومن همراه مرغ ذهن خود،در غار می گردم.

 

وپیدا می کنم گویی نشانیها که می جویم:  همانست، اوست!    کنار غار ، اینجا ،جای پای اوست،می بینم  ومی بویم توگویی بوی اورا نیز   همانست ، اوست:

 

یتیم مکه ،چوپانک،جوانک،نوجوانی از بنی هاشم       وبازرگان راه مکه وشامات

 

(امین)، آن راستین، آن پاکدل ، آن مرد،    وشوی برترین بانو:(خدیجه)

 

نیز ، آنکس کوسخن جز حق نمی گوید   وغیر از حق نمیجوید     وبتها را ستایشگر نمی باشد      واینک : این همان مردابرمرد است     (محمد) -ص- اوست 

 

این شعر ادامه دارد که ادامه ی آن درفرصتها ی بعدی به نظر کاربران خواهد رسید

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -شاعر--

پیام درد انسانهای قرنم را زمن بشنو        پیام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پیام رنج انسانهای زیربار،وزآزادگی مهجور    پیام آنکه افتاده است درگرداب

وفریادش بلنداست:((آی آدمها...))       پیام من ،پیام او،پیام ما...))

محمد(ص)غمگنانه ناله ای سرمیدهد،آنگاه می گوید:    خدای کعبه ،ای یکتا!

درون سینه ها یاد تومتروک است     وازبی دانشی واز بزهکاری ،:

مقام برترین مخلوق تو،انسان،        بسی پایین تراز حد سگ وخوک است.

خدای کعبه ،ای یکتا!فروغی جاودان بفرست،     که این شبها بسی تار است.

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستی رابه مهرازآستینی باز ،بیرون کن

که:برداردبه نیروی خدایی شاید،     این افتاده پرچمهای انسان را

فروشوید نفاق وکینه های کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ی گیتی بلند آواز

برآرد نغمه ای همساز           فروپیچد بهم طومار قانونهای جنگل را

 وگوید :آی انسانها!        فراگردهم آیید وفراز آیید      بازآیید

صدا بردارد انسان را       وگوید: های ، ای انسان!     برابر آفریدندت ،

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درایران    وباآن کفشگرگوید :

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهی نه!      سپاهی زاده راباکفشگر،

دیگرتفاوتهای خونی نیست      سیاهی وسپیدی نیز ،حتی،موجب نقص وفزونی نیست...   خدای کعبه ...ای ..یکتا...))      بدین هنگام

کسی آهسته گویی چون نسیمی می خزد درغار     محمدرا صدا آهسته می آیدفرود از اوج       ونجوا گونه می گردد    پس آنگه می شود خاموش.

سکوتی ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   میروید...

وشاخ وبرگ خود رادرفضای قیرگون غار می شوید

ومن درفکر آنم کاین چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه این صدا آمد:

((بخوان!))... اما جواب یبر نمی خیزد        محمد ،سخت مبهوت است

گویا ،کاش میدیدم !   صدا باگرمترآوا وشیرین تر بیانی باز می گوید:

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

دل اندرسینه ی من باز می ماند زکار خویش،گفتی میروم از هوش

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گویی فرو می ماند از رفتار             ((هستی) می سپارد گوش      پس از لختی سکوت-اماکه عمری بود گویی-گفت:

((من خواندن نمی دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ایزدت  کوآفریننده است...))  واو میخواند، امالحن آوایش

به دیگر گونه آهنگ است         صدا گویی خدا رنگ است.  می خواند:

((بخوان،بنام پرورنده ایزدت،کو آفریننده است...))*    *   *

درودی می تراود از لبم بر او     درودی گرم *  *   *

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اینجا، کنارغارپرت وساکتی ،تنها

  که میگویند روزی ،روزگاری مهبط وحی خدا بوده است،  ونام آن ((حری)) بوده است. 

ودر اطراف من ازهیچ سویی ردپایی نیست         ودور من ، صدایی نیست...*

*-این شعرکه درسه قسمت متوالی عرضه گردیدبرگرفته از کتاب شاهکارهایی آزاشعار مذهبی .آراسته ی رضامعصومی _نشریه ی ماه نو-انتشارات رشیدی- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوی گرمارود ی شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---غروبی سخت دلگیراست          ومن ، بنشسته ام اینجا، کنار غار پرت وساکتی ، تنها      که می گویند : روزی ، روزگاری ، مهبط وحی خدا بوده است ، ونام آن ((حراء))بوده است      واینجا، سرزمین کعبه وبطحاست... وروز، از روزهای حج پاک ما مسلمانهاست.     برون از غار         زپیش روی وزیرپای من ، تاهرکجا ، سنگ وبیابانست.       هوا گرم است وتبداراست اما می گرایدسوی سردی، سوی خاموشی.   وخورشیداز پس یک روز تب ،در بستر غرب افق ،آهسته می میرد..   ودر اطراف من از هیچ سویی ، رد پایی نیست   ودور من ، صدایی نیست

فضا خالی است    وذهن خسته وتنهای من ، چون مرغ نوبالی ،-که هردم شوق پروازیبه دل دارد-   کنارغار ،از هرسنگ، هر صخره     پرد بر صخره ایدیگر..

 

ومی جوید به کاوشهای پی گیگیری،   نشانیهای مردی را -    نشانیها،که شاید مانده بر جا ،دیر دیر: از سالیانی پیش_     ومن همراه مرغ ذهن خود،در غار می گردم.

 

وپیدا می کنم گویی نشانیها که می جویم:  همانست، اوست!    کنار غار ، اینجا ،جای پای اوست،می بینم  ومی بویم توگویی بوی اورا نیز   همانست ، اوست:

 

یتیم مکه ،چوپانک،جوانک،نوجوانی از بنی هاشم       وبازرگان راه مکه وشامات

 

(امین)، آن راستین، آن پاکدل ، آن مرد،    وشوی برترین بانو:(خدیجه)

 

نیز ، آنکس کوسخن جز حق نمی گوید   وغیر از حق نمیجوید     وبتها را ستایشگر نمی باشد      واینک : این همان مردابرمرد است     (محمد) -ص- اوست 

 

این شعر ادامه دارد که ادامه ی آن درفرصتها ی بعدی به نظر کاربران خواهد رسید

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -شاعر--

پیام درد انسانهای قرنم را زمن بشنو        پیام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پیام رنج انسانهای زیربار،وزآزادگی مهجور    پیام آنکه افتاده است درگرداب

وفریادش بلنداست:((آی آدمها...))       پیام من ،پیام او،پیام ما...))

محمد(ص)غمگنانه ناله ای سرمیدهد،آنگاه می گوید:    خدای کعبه ،ای یکتا!

درون سینه ها یاد تومتروک است     وازبی دانشی واز بزهکاری ،:

مقام برترین مخلوق تو،انسان،        بسی پایین تراز حد سگ وخوک است.

خدای کعبه ،ای یکتا!فروغی جاودان بفرست،     که این شبها بسی تار است.

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستی رابه مهرازآستینی باز ،بیرون کن

که:برداردبه نیروی خدایی شاید،     این افتاده پرچمهای انسان را

فروشوید نفاق وکینه های کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ی گیتی بلند آواز

برآرد نغمه ای همساز           فروپیچد بهم طومار قانونهای جنگل را

 وگوید :آی انسانها!        فراگردهم آیید وفراز آیید      بازآیید

صدا بردارد انسان را       وگوید: های ، ای انسان!     برابر آفریدندت ،

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درایران    وباآن کفشگرگوید :

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهی نه!      سپاهی زاده راباکفشگر،

دیگرتفاوتهای خونی نیست      سیاهی وسپیدی نیز ،حتی،موجب نقص وفزونی نیست...   خدای کعبه ...ای ..یکتا...))      بدین هنگام

کسی آهسته گویی چون نسیمی می خزد درغار     محمدرا صدا آهسته می آیدفرود از اوج       ونجوا گونه می گردد    پس آنگه می شود خاموش.

سکوتی ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   میروید...

وشاخ وبرگ خود رادرفضای قیرگون غار می شوید

ومن درفکر آنم کاین چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه این صدا آمد:

((بخوان!))... اما جواب یبر نمی خیزد        محمد ،سخت مبهوت است

گویا ،کاش میدیدم !   صدا باگرمترآوا وشیرین تر بیانی باز می گوید:

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

دل اندرسینه ی من باز می ماند زکار خویش،گفتی میروم از هوش

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گویی فرو می ماند از رفتار             ((هستی) می سپارد گوش      پس از لختی سکوت-اماکه عمری بود گویی-گفت:

((من خواندن نمی دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ایزدت  کوآفریننده است...))  واو میخواند، امالحن آوایش

به دیگر گونه آهنگ است         صدا گویی خدا رنگ است.  می خواند:

((بخوان،بنام پرورنده ایزدت،کو آفریننده است...))*    *   *

درودی می تراود از لبم بر او     درودی گرم *  *   *

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اینجا، کنارغارپرت وساکتی ،تنها

  که میگویند روزی ،روزگاری مهبط وحی خدا بوده است،  ونام آن ((حری)) بوده است. 

ودر اطراف من ازهیچ سویی ردپایی نیست         ودور من ، صدایی نیست...*

*-این شعرکه درسه قسمت متوالی عرضه گردیدبرگرفته از کتاب شاهکارهایی آزاشعار مذهبی .آراسته ی رضامعصومی _نشریه ی ماه نو-انتشارات رشیدی- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوی گرمارود ی شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134-مححمد حسن اسایش.غار حرا وبعثت رسول الله (ص):

---غروبی سخت دلگیراست          ومن ، بنشسته ام اینجا، کنار غار پرت وساکتی ، تنها      که می گویند : روزی ، روزگاری ، مهبط وحی خدا بوده است ، ونام آن ((حراء))بوده است      واینجا، سرزمین کعبه وبطحاست... وروز، از روزهای حج پاک ما مسلمانهاست.     برون از غار         زپیش روی وزیرپای من ، تاهرکجا ، سنگ وبیابانست.       هوا گرم است وتبداراست اما می گرایدسوی سردی، سوی خاموشی.   وخورشیداز پس یک روز تب ،در بستر غرب افق ،آهسته می میرد..   ودر اطراف من از هیچ سویی ، رد پایی نیست   ودور من ، صدایی نیست

فضا خالی است    وذهن خسته وتنهای من ، چون مرغ نوبالی ،-که هردم شوق پروازیبه دل دارد-   کنارغار ،از هرسنگ، هر صخره     پرد بر صخره ایدیگر..

 

ومی جوید به کاوشهای پی گیگیری،   نشانیهای مردی را -    نشانیها،که شاید مانده بر جا ،دیر دیر: از سالیانی پیش_     ومن همراه مرغ ذهن خود،در غار می گردم.

 

وپیدا می کنم گویی نشانیها که می جویم:  همانست، اوست!    کنار غار ، اینجا ،جای پای اوست،می بینم  ومی بویم توگویی بوی اورا نیز   همانست ، اوست:

 

یتیم مکه ،چوپانک،جوانک،نوجوانی از بنی هاشم       وبازرگان راه مکه وشامات

 

(امین)، آن راستین، آن پاکدل ، آن مرد،    وشوی برترین بانو:(خدیجه)

 

نیز ، آنکس کوسخن جز حق نمی گوید   وغیر از حق نمیجوید     وبتها را ستایشگر نمی باشد      واینک : این همان مردابرمرد است     (محمد) -ص- اوست 

 

این شعر ادامه دارد که ادامه ی آن درفرصتها ی بعدی به نظر کاربران خواهد رسید

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -شاعر--

پیام درد انسانهای قرنم را زمن بشنو        پیام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پیام رنج انسانهای زیربار،وزآزادگی مهجور    پیام آنکه افتاده است درگرداب

وفریادش بلنداست:((آی آدمها...))       پیام من ،پیام او،پیام ما...))

محمد(ص)غمگنانه ناله ای سرمیدهد،آنگاه می گوید:    خدای کعبه ،ای یکتا!

درون سینه ها یاد تومتروک است     وازبی دانشی واز بزهکاری ،:

مقام برترین مخلوق تو،انسان،        بسی پایین تراز حد سگ وخوک است.

خدای کعبه ،ای یکتا!فروغی جاودان بفرست،     که این شبها بسی تار است.

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستی رابه مهرازآستینی باز ،بیرون کن

که:برداردبه نیروی خدایی شاید،     این افتاده پرچمهای انسان را

فروشوید نفاق وکینه های کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ی گیتی بلند آواز

برآرد نغمه ای همساز           فروپیچد بهم طومار قانونهای جنگل را

 وگوید :آی انسانها!        فراگردهم آیید وفراز آیید      بازآیید

صدا بردارد انسان را       وگوید: های ، ای انسان!     برابر آفریدندت ،

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درایران    وباآن کفشگرگوید :

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهی نه!      سپاهی زاده راباکفشگر،

دیگرتفاوتهای خونی نیست      سیاهی وسپیدی نیز ،حتی،موجب نقص وفزونی نیست...   خدای کعبه ...ای ..یکتا...))      بدین هنگام

کسی آهسته گویی چون نسیمی می خزد درغار     محمدرا صدا آهسته می آیدفرود از اوج       ونجوا گونه می گردد    پس آنگه می شود خاموش.

سکوتی ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   میروید...

وشاخ وبرگ خود رادرفضای قیرگون غار می شوید

ومن درفکر آنم کاین چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه این صدا آمد:

((بخوان!))... اما جواب یبر نمی خیزد        محمد ،سخت مبهوت است

گویا ،کاش میدیدم !   صدا باگرمترآوا وشیرین تر بیانی باز می گوید:

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

دل اندرسینه ی من باز می ماند زکار خویش،گفتی میروم از هوش

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گویی فرو می ماند از رفتار             ((هستی) می سپارد گوش      پس از لختی سکوت-اماکه عمری بود گویی-گفت:

((من خواندن نمی دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ایزدت  کوآفریننده است...))  واو میخواند، امالحن آوایش

به دیگر گونه آهنگ است         صدا گویی خدا رنگ است.  می خواند:

((بخوان،بنام پرورنده ایزدت،کو آفریننده است...))*    *   *

درودی می تراود از لبم بر او     درودی گرم *  *   *

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اینجا، کنارغارپرت وساکتی ،تنها

  که میگویند روزی ،روزگاری مهبط وحی خدا بوده است،  ونام آن ((حری)) بوده است. 

ودر اطراف من ازهیچ سویی ردپایی نیست         ودور من ، صدایی نیست...*

*-این شعرکه درسه قسمت متوالی عرضه گردیدبرگرفته از کتاب شاهکارهایی آزاشعار مذهبی .آراسته ی رضامعصومی _نشریه ی ماه نو-انتشارات رشیدی- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوی گرمارود ی شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---غروبی سخت دلگیراست          ومن ، بنشسته ام اینجا، کنار غار پرت وساکتی ، تنها      که می گویند : روزی ، روزگاری ، مهبط وحی خدا بوده است ، ونام آن ((حراء))بوده است      واینجا، سرزمین کعبه وبطحاست... وروز، از روزهای حج پاک ما مسلمانهاست.     برون از غار         زپیش روی وزیرپای من ، تاهرکجا ، سنگ وبیابانست.       هوا گرم است وتبداراست اما می گرایدسوی سردی، سوی خاموشی.   وخورشیداز پس یک روز تب ،در بستر غرب افق ،آهسته می میرد..   ودر اطراف من از هیچ سویی ، رد پایی نیست   ودور من ، صدایی نیست

فضا خالی است    وذهن خسته وتنهای من ، چون مرغ نوبالی ،-که هردم شوق پروازیبه دل دارد-   کنارغار ،از هرسنگ، هر صخره     پرد بر صخره ایدیگر..

 

ومی جوید به کاوشهای پی گیگیری،   نشانیهای مردی را -    نشانیها،که شاید مانده بر جا ،دیر دیر: از سالیانی پیش_     ومن همراه مرغ ذهن خود،در غار می گردم.

 

وپیدا می کنم گویی نشانیها که می جویم:  همانست، اوست!    کنار غار ، اینجا ،جای پای اوست،می بینم  ومی بویم توگویی بوی اورا نیز   همانست ، اوست:

 

یتیم مکه ،چوپانک،جوانک،نوجوانی از بنی هاشم       وبازرگان راه مکه وشامات

 

(امین)، آن راستین، آن پاکدل ، آن مرد،    وشوی برترین بانو:(خدیجه)

 

نیز ، آنکس کوسخن جز حق نمی گوید   وغیر از حق نمیجوید     وبتها را ستایشگر نمی باشد      واینک : این همان مردابرمرد است     (محمد) -ص- اوست 

 

این شعر ادامه دارد که ادامه ی آن درفرصتها ی بعدی به نظر کاربران خواهد رسید

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو        پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور    پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))       پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:    خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است     وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،        بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،     که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،     اين افتاده پرچمهاي انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز           فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!        فراگردهم آييد وفراز آييد      بازآييد

 

صدا بردارد انسان را       وگويد: هاي ، اي انسان!     برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درايران    وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي نه!      سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست      سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...   خداي کعبه ...اي ..يکتا...))      بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار     محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج       ونجوا گونه مي گردد    پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !   صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گويي فرو مي ماند از رفتار             ((هستي) مي سپارد گوش      پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت  کوآفريننده است...))  واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است         صدا گويي خدا رنگ است.  مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*    *   *

 

درودي مي تراود از لبم بر او     درودي گرم *  *   *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،  ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست         ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -شاعر--

پیام درد انسانهای قرنم را زمن بشنو        پیام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پیام رنج انسانهای زیربار،وزآزادگی مهجور    پیام آنکه افتاده است درگرداب

وفریادش بلنداست:((آی آدمها...))       پیام من ،پیام او،پیام ما...))

محمد(ص)غمگنانه ناله ای سرمیدهد،آنگاه می گوید:    خدای کعبه ،ای یکتا!

درون سینه ها یاد تومتروک است     وازبی دانشی واز بزهکاری ،:

مقام برترین مخلوق تو،انسان،        بسی پایین تراز حد سگ وخوک است.

خدای کعبه ،ای یکتا!فروغی جاودان بفرست،     که این شبها بسی تار است.

ودست اهرمنها سخت در کاراست       ودستی رابه مهرازآستینی باز ،بیرون کن

که:برداردبه نیروی خدایی شاید،     این افتاده پرچمهای انسان را

فروشوید نفاق وکینه های کهنه از دلها       دراندازد به بام کهنه ی گیتی بلند آواز

برآرد نغمه ای همساز           فروپیچد بهم طومار قانونهای جنگل را

 وگوید :آی انسانها!        فراگردهم آیید وفراز آیید      بازآیید

صدا بردارد انسان را       وگوید: های ، ای انسان!     برابر آفریدندت ،

برابر باش!      صدابردارداندرپارس ، درایران    وباآن کفشگرگوید :

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهی نه!      سپاهی زاده راباکفشگر،

دیگرتفاوتهای خونی نیست      سیاهی وسپیدی نیز ،حتی،موجب نقص وفزونی نیست...   خدای کعبه ...ای ..یکتا...))      بدین هنگام

کسی آهسته گویی چون نسیمی می خزد درغار     محمدرا صدا آهسته می آیدفرود از اوج       ونجوا گونه می گردد    پس آنگه می شود خاموش.

سکوتی ژرف ووهم آلود ناگه چون درخت جادواندرغار   میروید...

وشاخ وبرگ خود رادرفضای قیرگون غار می شوید

ومن درفکر آنم کاین چه کس بود،از کجا آمد؟!   که ناگه این صدا آمد:

((بخوان!))... اما جواب یبر نمی خیزد        محمد ،سخت مبهوت است

گویا ،کاش میدیدم !   صدا باگرمترآوا وشیرین تر بیانی باز می گوید:

((بخوان!))..   اما محمد هم چنان خاموش

دل اندرسینه ی من باز می ماند زکار خویش،گفتی میروم از هوش

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،  گویی فرو می ماند از رفتار             ((هستی) می سپارد گوش      پس از لختی سکوت-اماکه عمری بود گویی-گفت:

((من خواندن نمی دانم))       همان کس ،باز پاسخ داد: ((بخوان!بنام پرورنده ایزدت  کوآفریننده است...))  واو میخواند، امالحن آوایش

به دیگر گونه آهنگ است         صدا گویی خدا رنگ است.  می خواند:

((بخوان،بنام پرورنده ایزدت،کو آفریننده است...))*    *   *

درودی می تراود از لبم بر او     درودی گرم *  *   *

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است   ومن بنشسته ام اینجا، کنارغارپرت وساکتی ،تنها

  که میگویند روزی ،روزگاری مهبط وحی خدا بوده است،  ونام آن ((حری)) بوده است. 

ودر اطراف من ازهیچ سویی ردپایی نیست         ودور من ، صدایی نیست...*

*-این شعرکه درسه قسمت متوالی عرضه گردیدبرگرفته از کتاب شاهکارهایی آزاشعار مذهبی .آراسته ی رضامعصومی _نشریه ی ماه نو-انتشارات رشیدی- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوی گرمارود ی شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134-مححمد حسن اسایش.

/ 0 نظر / 40 بازدید